NTFU
NIEUWS CONTACT SITEMAP

Home » Nieuws   |  Inloggen

Nieuws
 

Blog: De juiste toon

donderdag 13 juli 2017

Om maar direct met de deur in huis te vallen; ik baal van het negatieve imago dat kleeft aan het wielrennen en aan wielrenners! Ik beleef enorm veel plezier aan deze mooie sport. Buiten zijn, genieten van de natuur, werken aan je conditie, sportieve doelen stellen, uitdagingen aangaan en dan ook nog mooie prestaties neerzetten.

Nederlanders stoppen graag iets in hokjes. Hokjes zie je terug bij hoe mensen over elkaar denken en spreken. Nederlanders hebben vaak de eigenschap om te generaliseren en om mensen bepaalde etiketten op te plakken. Wie bij jouw eigen etiketje hoort is goed en wie anders is die wordt beoordeeld en niet zelden afgerekend op bepaalde eigenschappen. ‘De wielrenner’ zit in zo’n hokje.

Hoe vervelend is het als je je onderweg tegen andere weggebruikers altijd maar moet verdedigen over het beeld van ‘de wielrenner’. En hoe vervelend is het dat andere wielrenners het negatieve beeld van ‘de wielrenner’ bevestigen.

Combineer het hokjes-denken met een andere typisch Nederlandse eigenschap en het wordt nog vervelender. Een Nederlander geeft namelijk graag zijn of haar mening. Het maakt niet uit of het gevraagd of ongevraagd is en of men voldoende kennis heeft vergaard om een goed afgemeten mening te geven. Zit jij niet in mijn hokje en ga jij mij vertellen hoe ik iets wel of niet moet dan is dat het begin van een hele moeizame zo niet kansloze discussie.

Recent heb ik hier wat ervaringen mee opgedaan. Ik probeer onderweg wel eens het gesprek aan te gaan. Over het gebruik van de helm, het nut van het fietsbelletje, het negeren van het rode licht of het gedrag van de medeweggebruiker. Het is de toon die de muziek maakt. Zelf vind ik het niet altijd makkelijk om die juiste toon te vinden als gaat om het elkaar aanspreken op gedrag. Al helemaal niet in het heetst van de strijd tijdens een rit maar ook wachtend voor het stoplicht is dat lastig. Naar medeweggebruikers, andere groepen wielrenners maar zelfs binnen de groep van mijn vereniging waarin ik fiets. ‘Waar bemoei jij je mee?’ ‘Wie denk jij wel dat je bent?’ ‘Daar heb je hem weer!’ ‘Daar vind de schoolmeester ook wat van!’ Voor je het weet zeg je maar niets meer. Maar dat laat ik niet gebeuren.

Ik blijf zoeken naar de juiste toon. Te beginnen met het vriendelijk groeten naar elkaar, te laten weten dat een pelotonnetje volgt of dat ik de laatste in het peloton ben. Als we elkaar dan ook nog de ruimte gunnen en we respectvol met elkaar omgaan dan beleef ik nog meer plezier aan mijn mooie hobby.

Donderdag mag ik weer smiley

Erik Tolboom




Tags:

<< Terug naar nieuwsberichten  





 


  
   
Algemene voorwaarden  |  Privacy statement  |  Disclaimer